Zo’n twintig jaar geleden ging ik als een malle uit het niets gedichten schrijven. Een beetje uit liefdesverdriet, maar ik was vooral op een bijzonder manier geïnspireerd, van iets buiten mij. Dat heb ik niet meer zo met gedichten. Net als in het vorige blogartikel stond ik in dit gedicht toen stil bij de cirkel van het leven. Onze eeuwige beweging. Iets dat we opbouwen, wordt ook weer tenietgedaan, maar laat zeker zijn sporen na. Of toch niet?

als een golf
dragen en verzachten
zuiveren en verkoelen
komen en gaan
zonder stil te staan

als een wolk
beschutten en begieten
vormen en doen dromen
aanwaaien en overdrijven
zonder te willen blijven

als vuur
voeden en beschermen
verwarmen en inspireren
mensen doen geloven
vlammen en weer doven

als aarde
bedding bieden
kleien en bouwen
alles op zijn grondvesten
doen shaken om zo
de vesting en ketens te breken