mijn stalen schouder laat niet los
geeft haar geheimen niet prijs
ze zegt: heb nog even geduld
vooral op links voelt als een stevig harnas
gemaakt van gepantserd glas
deze plekken hard, grauw en grijs
zijn met zachtheid niet meer vertrouwd
maar het is mijn eigen schuld
ik heb al die spanning zelf opgebouwd

20 jaar geleden schreef ik dit gedicht, en het is nog steeds actueel. Sinds afgelopen jaar speelt mijn linkerschouder weer heftig op. Het is geen pijn, vooral heftige spanning, als ik me erop focus en die schouder de vrije ruimte geef, komt die als vanzelf zeer expressief in beweging. Alsof het zich wil ontladen en laten zien, en niet meer stopt.

Maar de druk blijft, ik weet niet wat ik ermee moet. Aankijken, toelaten, loslaten, luisteren naar de boodschap, weten waar schouders voor staan (ik heb teveel voor een te lange tijd gedragen) en dansen. Me laten masseren waar de emotie Verdriet loskomt als een uischil, en beelden van een zwarte gifwolk die in de spier langs het schouderblad omhoog wordt gespoten. Focus/intentie erop (en eraf) tijdens ademwerk (met verzoek: wil je hier flinke druk geven of juist: wil je mijn schouder zacht vasthouden?) en een recente truffeltrip. Gisteren die ‘ground zero’ met een golfballetje gemasseerd terwijl ik op de grond op mijn rug lig (waarna ik mezelf oprolde als een balletje). Oh ja, en cupping met rode tijgerbalsem. Linksom, rechtsom, harde of zachte aanpak, voorlopig lijkt de spanning een blijvertje.