Wat betekenen deze begrippen eigenlijk? En wanneer ben je een lichtwerker en doe je aan schaduwwerk? En wat doe ik ermee als familielid? Hierover ben ik maar wat gaan schrijven, wat nog meer vragen dan antwoorden oproept.
Lichtwerk gaat over het brengen van licht en liefde, terwijl schaduwwerk de donkere, onbewuste delen van jezelf naar het licht brengt, zodat je ze kunt accepteren en integreren. Het is niet zo dat je het één moet doen zonder het ander; schaduwwerk is juist een hulpmiddel om je eigen ‘licht’ te versterken en verder te ontwikkelen.
Kan ik mij het eerste moment herinneren dat ik met onbewuste, onbekende schaduwkanten aan het werken? Nauwelijks, daar zou ik erg mijn best voor moeten doen. Waarschijnlijk was ik het me nog niet eens bewust toen ik bezig was met de driejarige coachopleiding Phoenix. Ik probeerde mezelf wel beter te leren kennen, maar ik was niet bezig met coach te worden.
Tot een aantal jaar daarna mijn broer tegen mijn ouders zei iets over mijn rol in het proberen begrijpen, doorwerken en oplossen van familiethema’s. Ik heb boeken gemaakt over de roots van mijn Hollandse familie, ook een voor mijn moeder en tante. Ik organiseerde een familiebijeenkomst bij het graf van Indische grootouders voordat het na 40 jaar geruimd zou worden. De grafzerk staat overigens nu in mijn tuin. Verder voelden mijn tante en ik dat mijn overleden Hollandse opa/haar vader zich – terecht – miskend voelde doordat we hem te weinig herdachten. Terwijl we als familie jaarlijks de urnenmuur bezoeken met de asurn van mijn oma die in 2007 overleed. Zijn as was al in 1987 uitgestrooid. Mijn tante en ik zorgden ervoor dat zijn naam werd bijgeschreven naast die van mijn oma op de sluitsteen.
Die handelingen maakten me bewust dat ik inderdaad vaak bepaalde familietaken op me neem. Als welwillende organisator, milde verbinder, knarsetandende mantelzorger, veroordelende scherprechter met een geweten dat tikt als een tijdbom. Soms met succes zegevierend, soms doodvermoeiend als roepende in de woestijn, dan weer destructief en banden verbrekend. Ik begin steeds duidelijker de knoop in mijn linkerschouder te duiden die ik al behoorlijk lang voel: te veel te lang op me genomen wat niet van mij is.
En waarom heb ik die taken eigenlijk op me genomen? Is het ergens goed voor? Waar leidt het toe? Leer ik alleen mezelf hierdoor beter kennen? Of heeft dat wroeten en peuren ook nog een groter effect? Ik schreef het al: dat gewroet roept alleen maar meer antwoorden op. Niets mis mee natuurlijk: ik heb toch de eeuwigheid om te onderzoeken.
